TextPicture20171004_0451

Gisteter zat ik daar helemaal alleen met een boek bij de hand en zoontje die aan het dansen was. Dan pas sla de gedachten dieper naar het gemis naar mijn vader.. 

Wat ga het leven snel vooruit.. Uren, dagen en zelfs maanden en jaren. Geen elke minuten  seconde sta stil of ik denk aan je. Voor ons is het eigenlijk een gemis en vooral vragen veel vragen die door mijn hooft spookt… Steeds weer vraag ik me af waarom, waarom mijn papa die deze vreeslijke ziekte heeft gekregen.. En ik moet jammer genoeg bekennen we gaan nooit op deze vraag antwoord krijgen..

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij het door goed stelt hier boven.. Ja als der een hemel bestaat dan.. Maar ik denk dat iedereen wel iets heeft om zich aan vast te houden als der een persoon in eens niet meer is..

Weet je ik had nooit gedacht dat ik die persoon mijn papa dus zo hard zou missen en blijkbaar is dat wel zo..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s